«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع ص، اِ) جِ هَباء به معنی گرد و غبار و هوا که از روزن پیدا آید در آفتاب و بدود ماند و با غبار و ریزه های خاک بلند رفته و پراگنده بر زمین. || مردم کم عقل. (از آنندراج) (منتهی الارب). و رجوع به هباء شود.