«لغت نامه دهخدا»
[اِ تِ] (ع مص) حیلت کردن. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء). || دروغ بسیار گفتن. || شکار جستن. || گم کردن فرزند را. || ورزیدن. || غنیمت شمردن کلمهء حکمت را. (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). اغتنام. (تاج المصادر بیهقی). بغنیمت گرفتن. (المصادر زوزنی). || لازم گرفتن درستگی حال خود را. یقال: اهتبِلْ هبلک علی الامر، ای علیک بشأنک؛ یعنی لازم بگیر درستگی حال خود را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || به یکدیگر تیر انداختن. (زوزنی).