«لغت نامه دهخدا»
[اِ] (ع مص) شتابی کردن در دویدن و پریدن و در سخن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). شتافتن در سخن و تک و پریدن. (تاج المصادر بیهقی). || شتاب باریدن ابر. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).