اه کردن

«لغت نامه دهخدا»

[اَهْ کَ دَ] (مص مرکب)مخفف آه کردن. حسرت و افسوس گفتن. || نفرت و ناخوشایندی نمودن با گفتن لفظ اه :
زخم سنان او را اه کردی ای سنائی
هرگز کدام عاشق در وقت خه کند اَه.
سنایی.
و رجوع به اَه و آه شود.