اهل ذمه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِ ذِمْ مَ / مِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کافران مطیع پادشاه اسلام، و گاهی عبارت از رعیت باشد. (غیاث اللغات) (آنندراج). کافری که در پناه اسلام باشد. ذمی. زنهاری. پناه آور. رجوع به البیان و التبیین ج 2 ص 35 و تاریخ تمدن جرجی زیدان ج 4 ص101 و 121 و برای احکام فقهی آن رجوع به کتاب شرایع الاسلام شود.