«لغت نامه دهخدا»
(ع مص) ائتاء. دادن. (منتهی الارب) (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی ص17). پاداش دادن. (ناظم الاطباء): آتی فلانا؛ پاداش داد فلان را. (ناظم الاطباء). || آوردن: آتی الیه الشی ء ایتاءً؛ آورد بسوی آن آن چیز را. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || سوق دادن. (از اقرب الموارد).