ایذج

«لغت نامه دهخدا»

[ذَ] (اِخ) نام قدیمی سرزمینی در ناحیهء بختیاری که بعدها مال امیر (مالمیر) نامیده شد و در شهریور 1314 ه . ش.نام آن به ایذه تبدیل شد. و رجوع به ایذه شود :
بعد از این نشگفت اگر با نکهت خلق خوشت
خیزد از صحرای ایذج نافهء مشک ختن.
حافظ.
ثم سافرنا من مدینه تستر... و وصلنا الی مدینه ایذج و تسمی ایضاً مال الامیر. (ابن بطوطه). رجوع به ایذه و معجم البلدان شود.