ایژک

«لغت نامه دهخدا»

[ژَ] (اِ) شرارهء آتش. (برهان) (صحاح الفرس) (آنندراج) (ناظم الاطباء) :
چو زر ساو چکان ایژک ازو لیکن چوبنشستی (کذا)
شدی چوزر ساو چون سیمین پشیزه غیبه و جوشن (کذا).(1)
شهید (از لغت فرس اسدی ص298).
رجوع به ایبد، ابیژ و آیژک شود.
(1) - چوزرسوچکان ایژک چو بنشستی
شدی پشیزهء سیمین غیبهء جوشن.
(از صحاح الفرس).