ایسوکراتس

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (اِخ)(1) خطیب آتنی (436 - 338 ق . م). از شاگردان سقراط و از شاگردان سوفسطائیان و احتمالاً بزرگترین معلم تاریخ یونان بود. مشهورترین خطبهء او مدایح است که در آن یونانیان را باتحاد برضد ایرانیان میخواند. وی در باب اتحاد همهء یونانیان برضد ایرانیان خطابه هایی ایراد میکرد ولی در اتحاد با مقدونیه خطری نمی دید. ایسوقراطس. رجوع به فرهنگ فارسی معین و دائره المعارف فارسی و کلمهء قبل شود.
(1) - Isocrates.