ایض

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع مص) (از «ای ض») بازگشتن بسوی آن بعد از آنکه ترک کرده بود آنرا. (منتهی الارب). آض الیه ایضاً. بازگشتن. (آنندراج) (تاج المصادر بیهقی). || گشتن. (آنندراج). متحول شدن از حال خود بحال دیگر و دگرگون گردیدن. (منتهی الارب).