«لغت نامه دهخدا»
(ع اِ) در علم عروض آن است که شاعر معنی خویش تمام بگوید و چون بقافیت رسد لفظی بیارد که معنی بیت بدان مؤکدتر و تمامتر گردد چنانکه گفته اند: آنکه بدرخشد چو مصقول آینه در آفتاب. و شک نیست که لمعان آینهء مصقول در آفتاب بیشتر و تمامتر باشد و لکن معنی بیت بذکر آفتاب احتیاج ندارد که تشبیه او آن مشبه را در روشنی و درخشیدن بآینهء مصقول تمامست. (المعجم فی معاییر اشعار العجم چ مدرس رضوی ص264). رجوع به کشاف اصطلاحات الفنون و تعریفات جرجانی شود.