ایکه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کَ] (ع اِ) درختان باهم پیچیده یا بیشهء درختان کنار و پیلو. (منتهی الارب) (آنندراج). بیشه. (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی ص23). مرغزار. ج، ایکات. (مهذب الاسماء). || انبوهی از هر درخت که باشد حتی نخلستانی را هم ایکه گویند. (آنندراج) (منتهی الارب). و رجوع به ایک شود.
- اصحاب الایکه؛ اهل آن شهر [مدین] را خداوند، اصحاب الایکه خواند. (قصص الانبیاء ص94). رجوع به همین کلمه شود.