ایماء

«لغت نامه دهخدا»

(ع مص) (از «وم ء») اشاره کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از اقرب الموارد) (فرهنگ فارسی معین) (تاج المصادر بیهقی). || (اِمص) اشاره. کنایه. رمز :
صد چو ماهست آن عجب دُرّ یتیم
که بیک ایماء او شد مه دونیم.مولوی.
|| در تصوف، تعریض خطاب بی اشارت و عبارت. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به ایما شود.