ایمان گستر

«لغت نامه دهخدا»

[گُ تَ] (نف مرکب) ایمان ده. گسترانندهء ایمان. اشاعه دهندهء ایمان :
رستم سزا بودی چو او بر پیل جستی چاکرش
ننوشت کفر و شرک را جز تیغ ایمان گسترش.
ناصرخسرو.