ایمه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یِمْ مَ] (ع اِ) ائمه. جِ امام. (غیاث اللغات) (آنندراج) (فرهنگ فارسی معین). پیشوایان و امامان.
- ایمهء اثناعشر؛ دوازده امام. (از ناظم الاطباء). رجوع به ائمه شود.
- ایمهء جماعت؛ پیشنمازان.