«لغت نامه دهخدا»
(حرف ) حرف دوم است از الفباء فارسی و نیز حرف دوم از الفبای عربی و همچنین حرف دوم از ابجد و آنرا «با» و «باء» و «بی » خوانند. و آن یکی از حروف محفوره ، شفهیه ، لاقه . (المزهر ص 160). قلقله و هوائیست . (برهان در کلمه ? هفت حرف هوائی ). و در حساب جُمَخل آنرا به دو(2) دارند. و در نجوم علامت و رمز برج جوزاست . و نیز رمز ماه رجب باشد. و در موسیقی علامت بقیه است . و در اصطلاح علماء علم منطق مراد از «ب » محمول باشد چنانکه مراد از «ج » موضوع است ، و این انتخاب دو حرف «ب » و «ج » برای محمول و موضوع بجهت اختصار و عمومیت است .و در اصطلاح سالکین ، مراد از باء اول موجودات ممکنه باشد و آن مرتبه ? دوم از وجود است چنانکه گفته اند: الف در اول و با در دوم جوی بخوان هر دو یکی را هر دو میگوی .و در اصطلاح شطخاریان از متصوفه علامت برزخ باشد چنانکه در کشف اللغات بیان این معنی شده است . و گاه در تقطیع بحساب نیاید : مردانش را ذلیل چو گرشاسب و روستم راعیش را رهی چوبلیناس و دانیال .