با باد و دم

«لغت نامه دهخدا»

[دُ دَ] (ص مرکب) با غرور و تکبر و خودستائی. (آنندراج) :
بیاراست آن جنگ را پیلسم
همی راست چون شیر با باد و دم.
فردوسی (از شرفنامهء منیری).