«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (اِخ) محمد بن محمد بن محمود معروف به اکمل الدین بابرتی حنفی دمشقی (710 - 786 ه . ق.) شیخ خانقاه شیخونیه. ابن حجر در «انباءالغمر بابناء العمر» گوید: در هفتصدو ده واندی بزاده و پس از تعلم ابتدائی به حلب آمد و پس از اخذ علم از دانشمندان در 740 ه . ق. به قاهره شد و نزد شمس اصفهانی و ابوحیان اندلسی تلمذ کرد، و شیخون امور خانقاه را بدو سپرد و وی را شیخ نامید اما او امتناع کرد. او راست: «شرح مشارق» و «شرح اصول بزودی» و «شرح مختصر ابن الحاجب» و «شرح مختصر المناره» و غیره. گویند سلطان ملک الظاهر برقوق، نخستین از ملوک چرکسی مصر بدرب خانقاه وی بانتظار او می ایستاد تا بدرآید و سوار شود. و اشرف شعبان وقتی از پائین خانقاه میگذشت بسلام شیخ می ایستاد در حالی که شیخ نزدیک پنجره نشسته بود. امیرشیخون او را تعظیم بسیار میکرد، پس خانقاهی برای وی بساخت و تدریس در جامع آن را به وی واگذاشت. ابن ایاس در تاریخ مصر گوید: وی در شب جمعهء سال 786 ه . ق. درگذشت و سلطان به تشییع او آمد. کتاب «العنایه بشرح الهدایه» (در فقه حنفی) از اوست و آن شرح هدایه برهان الدین فرغانی برغینانی است که در کلکته بسال 1813 م. چاپ شده است و نیز در بولاق در حاشیهء فتح القدیر للعاجز الفقیر تألیف کمال الدین بن الهمام بسال 1318 ه . ق. طبع شده است. (معجم المطبوعات العربیه ج 1 ستون 503 و 504) (زرکلی ج 1 ص137 ج 3 ص977).