«لغت نامه دهخدا»
[بُ خوا / خا جِ] (اِخ)رودیست بسرزمین فارس آبش شیرین و گوارا از چشمهء مورد برخاسته در کوشک قاسم بلوک خواجه بآب چشمهء زنجیران خواجه پیوسته رودخانهء هُنیفقان شود پس از تنگ فیروزآباد گذشته رودخانهء فیروزآباد شود. (فارسنامهء ناصری ص 323).