باتره

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَ / رِ] (اِ) دف و دایره را گویند. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا) (شعوری) :
خوابت همی ببرد من(1) انگشت از آن زدم
پیش تو بر کنارهء خوشبانگ باتره.
ناصرخسرو.
(1) - ن ل: خوابت همی برد و من.