«لغت نامه دهخدا»
[جِ دَهْ یَ / یِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) نوعی از باژ که آنرا باج عشر خوانند : چو دشمن خر روستائی برد ملک باج ده یک چرا میخورد؟ سعدی (از آنندراج).
