باحه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) میانهء دریا و معظم آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). ج، بوح. میان سرای. (مهذب الاسماء).
-باحه الطریق؛ وسط راه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). میان راه. || نخلستان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).