«لغت نامه دهخدا»
[خَ / خِ زَ] (نف مرکب) باخیزان. هر دو بمعنی درست کنندهء دیوار و بنا و خانه. باخسه هم گویند و کسی را که سنگ را بردیف روی دیوار چیند باخه زن گویند. (شعوری ج 1 ورق 179). و رجوع به باخره شود.