باد در بروت انداختن

«لغت نامه دهخدا»

[دَرْ بُ اَ تَ](مص مرکب) تکبر و غرور و لاف زدن. (غیاث) (مجموعهء مترادفات ص256) (آنندراج): بزرگ مجلس از عذوبت آب قهوه و سرور باد نخوت و غرور در بروت انداخت و آتش افتخار در خاک استظهار زد. (ترجمهء محاسن اصفهان). رجوع به باد، باد به بروت انداختن، باد در سبلت افکندن و باد در بینی افکندن شود.