بادرویه

«لغت نامه دهخدا»

[یَ / یِ] (اِ) رجوع به بادرو شود. (معیار جمالی) :
ببادرویهء نخشب دو زلف بر رخ زن
که تا دمد همه جا عنبر و گل خود روی.
سوزنی.