بادزنه

«لغت نامه دهخدا»

[زَ نَ / نِ] (اِ مرکب) بادزن را گویند و بعربی مِروحه خوانند. (برهان) (ناظم الاطباء). بادزن و بادبیزن باشد :
بادزنه دست بدست همه
وز دم او باد بدست همه.
امیرخسرو (از جهانگیری) (از آنندراج).
بادبیزن باشد. (از شرفنامهء منیری). رجوع به شعوری ج 1 ورق 190، و بادبزن و بادبیزن و بادزن شود. || سوارخ کوچک تنور.