باد مسیح

«لغت نامه دهخدا»

[دِ مَ] (اِخ) باد مسیحا. کنایه از نفس عیسی علیه السلام است که مرده را زنده میکرد. (برهان). کنایه از دم مسیح که اموات را حیات می بخشید. (غیاث). کنایه از نفس عیسی علیه السلام است و آن معجزه ای بود که مرده را زنده میکرد. (هفت قلزم). بمعنی باد عیسی. واله هروی گوید :
چه آب خضر و چه باد مسیح هر دو یکی است
رواست مرگ اگر درد انتظار اینست.
(از آنندراج).
باد عیسی. دم عیسی. (ناظم الاطباء: باد). رجوع به باد عیسی و باد مسیحا و باد شود :
باد مسیح از نفس دل دمید
آب حیات از دهن گل چکید.
نظامی.
نکتهء بادی بزبان فصیح
زنده دلم کرد چو باد مسیح.نظامی.
رجوع به باد مسیحا شود.