باده کش

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ کَ / کِ] (نف مرکب)باده خوار. باده پیما. می گسار. می خورنده. شراب خوار :
شه اگر باده کشان را همه بر دار زند
گذر عارف و عامی همه بر دار افتد.؟
|| در تداول عامه، مرادف عرق کش.