بادهء ناهار

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ یِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از امر ناگوار، چه خوردن شراب در خلو معده مضر است. ملا شانی تکلو :
سیر آمدند مدعیان از می مراد
مسکین هنوز بادهء ناهار میزند.
و عجب از صاحب مصطلحات الشعرا که همین بیت را مستند می ناهار آورده و حال آنکه موقعش نیست. (آنندراج).