بادیلوفالن

«لغت نامه دهخدا»

(اِ)(1)بلغت اندلسی عینیه گویند و آن نباتی است بی ساق و برگش شبیه به برگ لبلاب کوچک و در شعب برگش ثمری شبیه بدبق و با رطوبتی بسیار چسبنده و مزغب و تندبوی و بر جامه و سایر اشیاء میچسبد. گرم و محلل و مقطع و مجفف قوی و تخم و برگش مدر بول و اکثار او مدر خون و یک مثقال او با شراب جهت سپرز و ضیق النفس و ضماد ثمر کوبیدهء او بر اعضاء مانع قشعریرهء تبها و بحدی مجفف منی است که چون سی وهفت روز تناول نمایند قطع نسل کند و طلای او محلل مواد بلغمی و سوداویست. (تحفهء حکیم مؤمن).
(1) - بنقل مؤلف الاعلام زرکلی ص465.