بادیه پیمائی

«لغت نامه دهخدا»

[یَ / یِ پَ / پِ] (حامص مرکب) عمل بادیه پیما. بادیه پیمودن. بادیه طی کردن. بادیه درنوردیدن :
رهروی روی به تنهائی کرد
بهر حج بادیه پیمائی کرد.
جامی (از فرهنگ ضیا).