بارافکنی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کَ] (حامص مرکب)بارافگنی. عمل افکندن بار. || بمجاز، بچه زادن :
چو تنگ آمدش وقت بارافکنی
برو سخت شد درد آبستنی.نظامی.