بارانه

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ] (اِ) شه تیر که چوب کلان مکان باشد. (آنندراج) (دِمزن). ترهء [ ظ: طرهء ]جلو عمارات. (ناظم الاطباء). رجوع به شعوری ج 1 ورق 191 شود. || نام رستنی است. (آنندراج). بادرنجبویه. (ناظم الاطباء). بادرنگبویه. باردو. پاردو. (دِمزن). رجوع به شعوری ج 1 ورق 191 شود.