بارن

«لغت نامه دهخدا»

[رُ] (فرانسوی، اِ)(1) بارون. لقبی بوده است که اروپائیان در گذشته آن را به مالک زمین وسیع میدادند. اشراف زمیندار، فروتر از ویکنت(2) و برتر از شوالیه(3).
(1) - Baron.
(2) - Vicomte.
(3) - Chevalier.