بارنگ بویه

«لغت نامه دهخدا»

[رَ یَ / یِ] (اِ مرکب)بادرنجبویه. جعفری. (ناظم الاطباء). بادرنگ بویه. (دِمزن). حوک. بادروج. بورنگ. بادرنجبویه. نوعی ریحان خوشبو است که بادرنبو و بادرنبویه و بادرنجبویه و بادرود هم گویند و در عربی بادروج نامند. (شعوری ج 1 ورق 190 برگ ب). رجوع به هر یک از لغات فوق در جای خود شود.