باره افکن

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ اَ کَ] (نف مرکب)دیگرگون کنندهء باره. وارون، واژگون کنندهء حصار :
برآمد بادی از اقصای بابل
هوایش(1) خاره دَرّ و باره افکن.منوچهری.
(1) - ن ل: هبوبش.