«لغت نامه دهخدا»
(اِخ) ناحیه ای در فارس که مرکز آن باشت است : انبوران و باشت قوطا، این جایها همه متصل نوبنجان است... باشت قوطا ناحیتی است در قهستان سردسیر. (فارسنامهء ابن البلخی ص143). باشت قوطان(1) ناحیتی است که در کوهستان و سردسیر است، حاصلش غله و اندک میوه دارد. (نزهه القلوب جزء 3 ص127).در مجاورت انبوران ناحیهء باشت قوطاست که شهر باشت مرکز آن هنوز موجود است و دو رودخانهء درخید و خوبذان از این ناحیه میگذشت. (ترجمهء سرزمینهای خلافت شرقی ص 286). و رجوع به باشت شود. (1) - ن ل: ماشت قوطا.