بالاافکن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کَ] (نف مرکب) به بالا افکننده. بالاانداز. بالااندازنده. || (اِ مرکب) روانداز از قبیل شمد و احرامی. پتو. لحاف. بالاپوش :
ز بالاافکن شرب و نهالی
شدم سرپا برهنه لاابالی.
نظام قاری (دیوان ص109).