بالاتنه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَ / نِ] (اِ مرکب) مقابل پائین تنه. قسمت از کمر ببالای اندام آدمی. (از یادداشت مؤلف). نیمهء بالایین بدن آدمی. || قسمت بالایین جامه که از کمر ببالا را پوشد. (یادداشت مؤلف). آن جزء از جامه که بالاتنه را پوشد در جامه های دراز. مقابل پائین تنه و دامن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر