بالاطلب

«لغت نامه دهخدا»

[طَ لَ] (نف مرکب) بلندی خواه. بالاجوی. که بالا جوید. ترقی خواه. برتری جوی. بالاطلبنده :
بالاطلبان که اوج جویند
بالای فلک جز این نگویند.نظامی.