«لغت نامه دهخدا»
[گَ] (اِ مرکب) ستون. (فرهنگ نظام) (برهان قاطع) (جهانگیری). ستون خانه. (فرهنگ شعوری) (آنندراج). || چوب بزرگ. چوبی باشد که در پوشش عمارت بر بالای شاه تیر گذارند و باقی اسباب خانه پوشیدن را بر بالای آن بگسترانند. (آنندراج) (برهان قاطع). بالار. (فرهنگ ضیاء). و رجوع به بالار و بالال شود.