بال برآوردن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ وَ دَ] (مص مرکب)رستن بال بر اندام طیور. پیدا آمدن بال بر طیور. || بپرواز درآمدن. پرواز کردن. || پر درآوردن. سخت شتافتن چنانکه حالت پرواز گرفتن. سخت بتک خاستن چنانکه همانند مرغان بپرواز شدن :
وگر بازگردانم از پیش زال
برآرد بکردار سیمرغ بال.فردوسی.