بالست

«لغت نامه دهخدا»

[لِ] (ص) دختر بکر و دوشیزه. (آنندراج) (انجمن آرای ناصری) (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (فرهنگ شعوری ج 1 ص152). باکره. (هفت قلزم) (فرهنگ ضیاء) :
کیست که از دمدمهء روح قدس
حامله چون مریم بالست نیست.مولوی.