بالنده

«لغت نامه دهخدا»

[لَ دَ / دِ] (نف) نعت فاعلی از بالیدن. نامی. (ناظم الاطباء). نامیه. بالان. هرچیز که آن بالیده و تنومند شده باشد. (برهان قاطع) (آنندراج). برروینده. روینده :
بالندهء بی دانش مانند نباتی
کز خاک سیه زاید و از آب مقطر.
ناصرخسرو.
|| که ببالد. که قد کشد. که قامت افرازد. که مراحل رشد پیماید :
روز و شب در بر تو دلبر بالنده چو سرو
سال و مه در کف تو بادهء تابنده چو زنگ.
فرخی.
- بالنده شدن؛ نمو، بالیدن. رشد کردن :
بتهء شاسپرم تا نکنی لختی کم
ندهد رونق و بالنده و بویا نشود.منوچهری.
|| در فارسی معاصر، فاخر. فخور. مباهی. نازنده. بالان. (یادداشت مؤلف).