بام نورد

«لغت نامه دهخدا»

[نَ وَ] (نف مرکب)(1) آنکه بام نوردد. آنکه بام را طی کند. آنکه بر بام رود بنردبان. || (اِ مرکب) آنچه بدان بر بام شوند. زینه. پایه. نردبان. آنچه طول (ارتفاع) بام را بدان نوردند. (آنندراج) (انجمن آرای ناصری). و رجوع به نوردیدن شود.
(1) - از بام + نورد.