بانگیدن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص جعلی) مصدر جعلی از بانگ بمعنی بانگ برآوردن. آوا دردادن. بانگ و فریاد کردن. (آنندراج). بانگ کردن. (فرهنگ شعوری ج1 ص181). فریاد کردن باصدای بلند. (ناظم الاطباء).