«لغت نامه دهخدا»
[یِ] (ع ص) بائص. از مصدر بوص، به معنی دوری و بعد و فاصله. طریق بائص؛ بعید. (از اقرب الموارد). || شتابنده. پیشی گیرنده. (آنندراج).