ببسودن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ دَ] (مص) بسودن. دست زدن. لمس کردن. دست مالیدن. بپسودن. (ناظم الاطباء). تماس کردن :
کمندی بدان کنگره در ببست
گره زد برو چند و ببسود دست.فردوسی.
چو ببسود خندان به بهرام داد
فراوان برو آفرین کرد یاد.فردوسی.
بمالید دستش ابر چشم و روی
بر و یال ببسود و بشخود موی.فردوسی.
لعل ترا شبی ببسودم من و هنوز
می لیسم از حلاوت آن گربه وار دست.
کمال (از فرهنگ ضیاء).
گره ببسود زخم تیرش و گفت
صاعقه است این نه تیر، واغوثاه.
ابوالفرج رونی.
دو دست من و دو پای من ببینید.... ببسویید ببرمجید و بدانید که جان گوشت و استخوان ندارد. (ترجمهء دیاتسارون ص370). و رجوع به بسودن و سودن شود. || سفتن. سوراخ کردن. (ناظم الاطباء). و رجوع به سودن و بسودن شود.