بت چهره

«لغت نامه دهخدا»

[بُ چِ رَ / رِ] (ص مرکب) که صورت چون بت دارد. بت روی. خوبروی. زیبا :
او تکیه زده بر چمن باغ و پیش او
آزادگان نشسته و بت چهرگان بپای.فرخی.
بت چهرگان چابک چونانکه زلفشان
باشد همیشه بر سمن ساده مشکسای.
فرخی.