بتون

«لغت نامه دهخدا»

[بِ تُ] (فرانسوی، اِ)(1) بتن. از مصالح بنائی جدید. مخلوطی از سنگ شکسته و ماسه و سیمان در بنائی برای پی ریزی یا ساختن پایه های عمارات. (فرهنگ فارسی معین).
- بتون آرمه؛ بتن مسلح. آن بتون که در آن میله های آهن بکار رود.
- بتون ریزی؛ عمل ریختن ترکیب مصالح اولیهء بتون که سیمان و ریگ و آب باشد برای ساختمان کردن. و رجوع به بتن و بتن ریزی شود.
(1) - Beton.